Eksperci - Fenek

Dr Agnieszka Gandzel – Ekspert w książce Przygody Fenka

mainadmin — Fri, 09 Jul 2021 18:05:00 +0000

Dr Agnieszka Gandzel

adiunkt na Politechnice Lubelskiej, właścicielka Centrum edukacji Gama, pedagog, edukator Pozytywnej dyscypliny dla rodziców.

Wyjaśnienia eksperta.

„Dziecko poznaje świat poprzez zmysły. Dzięki ich dobremu funkcjonowaniu kształtuje swoje wyobrażenie na temat tego, co je otacza. Książeczka o przygodach Fenka może stanowić wstęp do rozmów na temat roli naszych zmysłów. Historia ze zgubionymi okularami babci stwarza świetną okazję do wyjaśnienia, z jakimi problemami muszą się zmagać osoby słabowidzące. Pokazując świat przez folię załamującą obraz czy przez zaparowane szkło, babcia tłumaczy Fenkowi, jak widzą osoby o słabym wzroku. Książeczka pomaga rodzicom wprowadzić dzieci w świat zmysłu wzroku i zwraca uwagę, że należy o niego dbać. Współczesne technologie bardzo obciążają nasze oczy, a my – jako rodzice – nie możemy ignorować wagi zmysłów. Długotrwałe korzystanie z mediów elektronicznych najdotkliwiej odczuwają właśnie dziecięce oczy – są dużo wrażliwsze niż oczy dorosłego. Dlatego zamiast spędzać czas przy tabletach, telewizorach i telefonach warto skupić się na innych aktywnościach, które sprzyjają higienie wzroku. Zaprośmy dzieci do zabaw rozwijających ten zmysł. Zaproponujmy wspólne rysowanie i formowanie kształtów z różnych dostępnych materiałów (np. ciastoliny, sznurka, kaszy manny), rysowanie labiryntu na chodniku i papierze, wycinanie pasków z papieru. Połóżmy się razem na trawie i – nie poruszając głową, używając tylko gałek ocznych – obserwujmy przelatujące ptaki. Możemy też np. wyjąć z pudełka układanki i klocki, a potem poprosić dziecko o odwzorowanie ich wcześniejszego ułożenia. Dzięki różnego rodzaju zabawom nie tylko działamy profilaktycznie na oczy naszych dzieci, ale też budujemy więź, relację, współpracujemy ze sobą, stajemy się drużyną. Wspólne zabawy to także budowanie pewności siebie u dzieci, sposób na odkrywanie świata, a przede wszystkim gromadzenie wspomnień, do których będą wracać w dorosłości”. – dr Agnieszka Gandzel

Artykuł Dr Agnieszka Gandzel – Ekspert w książce Przygody Fenka pochodzi z serwisu Fenek.

Katarzyna Wójtowicz – ekspert w książce Przygody Fenka

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 17:43:00 +0000

Katarzyna Wójtowicz

– psycholog, absolwentka Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, obecnie zaangażowana w pracę jako psycholog szkolny i przedszkolny. Ukończyła liczne szkolenia z zakresu pracy terapeutycznej z dziećmi i młodzieżą. W szkole i przedszkolach prowadzi zajęcia psychoedukacyjne, wzmacniające kompetencje emocjonalno-społeczne, zwiększające poczucie własnej wartości czy redukujące poziom stresu. Najlepiej czuje się w pracy z osobami w kryzysie – z tego powodu aktualnie jest w trakcie studiów podyplomowych nadających kwalifikacje do pracy jako psychotraumatolog.

Wyjaśnienia eksperta.

„Ferie czy wakacje to czas, w którym warto zapoczątkować samodzielne pobyty dziecka np. u dziadków. Pierwszy wyjazd bez rodziców jest bardzo stresującym momentem zarówno dla samego dziecka, jak i dla jego opiekunów. Wcześniej warto porozmawiać z pociechą na temat tego, jak ten czas będzie wyglądał. Należy pozytywnie nastrajać dziecko, opowiadając mu o tym, co będzie robiło i jakie ciekawe aktywności na nie czekają. Dobrym pomysłem jest znalezienie wspólnie z dzieckiem dwóch takich samych amuletów (po jednym dla rodziców i dla dziecka), które będą symbolem łączącej ich więzi mimo przebywania z dala od siebie. Mogą to być np. maskotki, warto jednak stworzyć taki amulet własnoręcznie, razem z dzieckiem. Poza tym należy ustalić z dzieckiem, kiedy zostanie odebrane, i przestrzegać tego terminu. Dobrym pomysłem jest stworzenie kalendarza z taką liczbą dni, jaką dziecko spędzi u dziadków lub w innym miejscu. Mały podróżnik będzie w nim zamalowywał kółeczka, zjadał cukierek albo zrywał karteczkę itp. Rodzice mogą zadeklarować, że codziennie o tej samej porze będą dzwonić, aby z nim porozmawiać. Najlepszym momentem na taki telefon jest poranek – nawet w przypadku żalu i tęsknoty po rozmowie, dziecko w ciągu dnia zdąży o niej zapomnieć. Pamiętajmy, aby nie zrażać się niepowodzeniami – w takich sytuacjach należy dać dziecku więcej czasu i ponownie zaproponować wyjazd.” – Katarzyna Wójtowicz

Artykuł Katarzyna Wójtowicz – ekspert w książce Przygody Fenka pochodzi z serwisu Fenek.

Dr Agnieszka Pasztak-Opiłka – ekspert w książce Przygody Fenka

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 17:38:00 +0000

Dr Agnieszka Pasztak-Opiłka

– psycholog kliniczny, od ponad 20 lat pracujący z dziećmi i rodzicami w nurcie terapii poznawczo- -behawioralnej, racjonalnej terapii zachowania oraz terapii ericksonowskiej. Adiunkt w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Członkini PAN, PTP, Zarządu Sekcji Psychologii Zdrowia PTP. Prezes Centrum Diagnozy, Terapii i Edukacji NAVIGARE w Dąbrowie Górniczej, zapewniającego indywidualną i grupową, wielospecjalistyczną pomoc diagnostyczną i terapeutyczną dla dzieci i ich rodzin. www.navigare.edu.pl

Wyjaśnienia eksperta.

„Choroba i pobyt w szpitalu to jedne z najpoważniejszych stresorów zaburzających funkcjonowanie dziecka i jego rodziny. Zasypianie w obcym pomieszczeniu, nieznana łazienka i toaleta, zmiana pór posiłków, nowe smaki, wiele obcych osób wokół… A do tego złe samopoczucie i ból związany z chorobą oraz z wykonywanymi badaniami czy zabiegami. W tej pełnej niepewności sytuacji bogata dziecięca wyobraźnia potrafi dodatkowo wygenerować lęki i wpłynąć na przebieg procesu leczenia. W jaki sposób rodzice mogą pomóc? Oto kilka podstawowych rad.

1. Nie bój się bardziej od dziecka.

2. Nie pocieszaj nadmiernie. Im będziesz spokojniejszy, tym Twoje dziecko będzie czuło się bezpieczniej.

3. Nie panikuj. Jeżeli procedury medyczne powodują, że tracisz głowę, zostaw dziecko pod opieką profesjonalistów i wyjdź na korytarz.

4. W czasie wolnym w szpitalu zapewnij dziecku jak najwięcej zajęć, które lubi.

5. Jeżeli jest taka możliwość, pozostań przy dziecku również w nocy.

6. Pamiętaj o rodzeństwie. Dzieci, które pozostały w domu, także potrzebują wsparcia i poczucia, że dorośli mają nad wszystkim kontrolę.”

– dr Agnieszka Pasztak-Opiłka

Artykuł Dr Agnieszka Pasztak-Opiłka – ekspert w książce Przygody Fenka pochodzi z serwisu Fenek.

Adrianna Napiórkowska-Bek – ekspert w książce Przygody Fenka

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 17:33:00 +0000

Adrianna Napiórkowska-Bek

– absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, etnolog i antropolog kultury, pedagog. Obecnie pracuje jako etnograf w Muzeum Regionalnym w Jaśle, gdzie spełnia się także jako ceramik pasjonat. Jej zainteresowania naukowe od lat oscylują wokół tematyki kulturotwórczej i religioznawczej. I, co najistotniejsze, jest szczęśliwą mamą sześcioletniego Antosia.

Wyjaśnienia eksperta.

„Nasi przodkowie zauważyli, że drzewa iglaste przez cały rok są zielone oraz odporne na mróz i wiatr – to skojarzyło im się z wielką siłą i nieśmiertelnością. Byli więc przekonani, że jodłowe gałązki mają magiczną moc, i dlatego iglaste drzewka bądź ich gałązki znoszono do domów, a nawet zawieszano je w pomieszczeniach, gdzie mieszkały zwierzęta. Z czasem gałązki choinek zaczęto ozdabiać, aby zapewnić domostwu urodzaj i powodzenie w nadchodzącym nowym roku. Robiono więc tzw. podłaźniczki – okrągłe stroiki z gałązek iglaków – które zawieszano pod sufitem, podobnie jak ścinane świerki czy jodły. Choinka na stojaku pojawiła się dużo później. Wszyscy słyszeli też o Gwieździe Betlejemskiej, za którą podążali Trzej Królowie w poszukiwaniu nowonarodzonego Jezusa. Do dziś symbolicznie wyraża ją pierwsza gwiazdka, która pojawi się w wigilijny wieczór. Dzieci czekają na nią, aby zwołać wszystkich domowników na Wigilię.” – Adrianna Napiórkowska – Bek

Artykuł Adrianna Napiórkowska-Bek – ekspert w książce Przygody Fenka pochodzi z serwisu Fenek.

Kamila Zajdel – ekspert w książce Przygody Fenka.

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 17:27:00 +0000

Kamila Zajdel

– psycholog. Pracuje w przedszkolu integracyjnym w Rzeszowie, gdzie prowadzi terapię psychologiczną dzieci z wyzwaniami w rozwoju. Zajmuje się również rozwiązywaniem problemów wychowawczych, pracując z całymi rodzinami. W swojej pracy wykorzystuje elementy różnych nurtów terapeutycznych (terapia behawioralna, poznawczo- -behawioralna, systemowa).

Wyjaśnienia eksperta.

„Czy pamiętasz swój pierwszy dzień w przedszkolu, szkole, pracy? Zastanów się, dlaczego właściwie odczuwałeś wtedy strach zamiast radosnego oczekiwania. Nasze myśli wpływają na to, jakie emocje odczuwamy w danej chwili. W swojej pracy często spotykam się z sytuacjami, w których to rodzic, odprowadzając dziecko do przedszkola, koncentruje się na negatywnych przewidywaniach. A co, jeśli będzie płakało? A co, jeśli pomyśli, że już po nie nie wrócę? W efekcie to dorosły boi się bardziej niż samo dziecko. Wbrew temu, co może nam się wydawać, dzieci są mistrzami w odczytywaniu emocji swoich rodziców. Jeśli oddajemy malucha w ręce nauczyciela, przedłużając chwilę pożegnania, ze szklącymi się od łez oczami, jaki sygnał odbierze wtedy dziecko? Najlepsze, co możemy zrobić w tej trudnej sytuacji, to porozmawiać z nim szczerze, zanim pójdzie do przedszkola. Przywołajmy przyjemne chwile, których sami doświadczaliśmy w podobnej sytuacji. Zapewnijmy, że zawsze po dziecko wrócimy, a przedszkole jest po to, żeby dobrze się bawić i poznać nowych kolegów. To nic złego, że również rodzic odczuwa strach – jest to naturalna reakcja. Zadbajmy jednak o to, żeby nie przelewać na dziecko własnych negatywnych emocji”. – Kamila Zajdel

Artykuł Kamila Zajdel – ekspert w książce Przygody Fenka. pochodzi z serwisu Fenek.

Paulina Jelińska – ekspert w książce Przygody Fenka. Pozdrowienia.

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 17:12:00 +0000

Paulina Jelińska

– nauczycielka wychowania przedszkolnego i edukacji wczesnoszkolnej, pedagog, terapeutka pedagogiczna, animatorka czasu wolnego dzieci i młodzieży, trenerka plastyki sensorycznej, grafomotoryki, terapeutka ręki, logorytmik, certyfikowana terapeutka Empathy Dolls.

Wyjaśnienia eksperta.

„W naszej kulturze zakorzenił się zwyczaj witania, będący swego rodzaju uprzejmością w stosunku do innych ludzi z naszej społeczności. Wynika on z tego, że każdy z nas chce być dostrzegany przez drugiego człowieka, szanowany i ważny. Przywitanie się dziecka z kolegą nie zawsze jest łatwe, a jeszcze trudniej przychodzi zwrócenie się do kogoś dorosłego. Wymaga to przełamania pewnych barier, często również nieśmiałości. Każde «cześć» i «dzień dobry» niesie ze sobą wiele dobra, ułatwia kontakty z innymi ludźmi, wskazuje wiążące nas relacje oraz panujący między nami dystans. Rodzic swoim przykładem pokazuje, w jakich okolicznościach, z kim oraz w jaki sposób należy się witać. Warto pokazać dziecku różnicę w powitaniu kogoś nam bliskiego słowem «cześć» i formę, w jakiej należy zwrócić się do osoby starszej, sąsiada lub pani w bibliotece. Nie można krytykować dziecka, wywierać na nie presji czy też pouczać, gdy zapomni powiedzieć «dzień dobry». Warto natomiast rozmawiać i okazywać szacunek, szczególnie poprzez witanie się ze starszymi osobami. To my, dorośli, jesteśmy odpowiedzialni za dzieci, bądźmy zatem dla nich drogowskazami w nawiązywaniu relacji z drugim człowiekiem.” – Paulina Jelińska

Artykuł Paulina Jelińska – ekspert w książce Przygody Fenka. Pozdrowienia. pochodzi z serwisu Fenek.

Marta Błażyczek – ekspert w książce Przygody Fenka. Dziękuję

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 17:08:00 +0000

Marta Błażyczek

– pedagog, surdopedagog, tyflopedagog, terapeutka pedagogiczna oraz nauczycielka języka angielskiego w przedszkolu i klasach 1–3. Pełniła także funkcję nauczycielki wychowania przedszkolnego w grupie dzieci 3-, 4- i 5-letnich. Od stycznia 2019 r. pracuje w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Żywcu na stanowisku pedagoga. Zajmuje się diagnozowaniem specyficznych trudności w nauce, bada gotowość szkolną dzieci kończących roczne przygotowanie przedszkolne oraz prowadzi terapię pedagogiczną i rewalidację dzieci słabowidzących i słabosłyszących.

Wyjaśnienia eksperta.

„Nauka dobrych manier towarzyszy nam już od pierwszych dni życia. Wychowywanie dzieci w atmosferze kultury sprawia, że słysząc zwroty grzecznościowe od swoich najbliższych, nasze pociechy traktują je jako rzecz oczywistą. Warto pamiętać, że nauka podziękowań w głównej mierze opiera się na dawaniu dzieciom przykładu. Dziękujmy im więc za wykonanie polecenia, pomoc w czynnościach domowych czy narysowany specjalnie dla nas rysunek przyniesiony z przedszkola. Podczas podziękowań uśmiechajmy się, bądźmy mili i pokazujmy, że jest to przyjemne uczucie. Widząc takie zachowanie dorosłych, dzieci szybciej zrozumieją, że dziękowanie jest elementem dobrego zachowania, i będą potrafiły różnicować sytuacje, w których mają używać słowa «dziękuję». Stosowanie podziękowania w adekwatnych sytuacjach sprawia, że dzieci uczą się szacunku do innych osób, uwzględniają ich uczucia oraz wzmacniają swoją pewność siebie, a gdy dorosną, będzie to dla nich naturalny element komunikacji z drugim człowiekiem. Pokazujmy dzieciom, że dziękowanie sprawia nam radość, i dzielmy się z nimi tą przyjemnością.” – Marta Błażyczek

Artykuł Marta Błażyczek – ekspert w książce Przygody Fenka. Dziękuję pochodzi z serwisu Fenek.

Alicja Sitek – ekspert w książce Przygody Fenka. Przepraszam

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 17:03:00 +0000

Alicja Sitek

– dyplomowany logopeda, absolwentka studiów pedagogicznych jednej z warszawskich uczelni oraz studiów podyplomowych z zakresu terapii pedagogicznej, wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, zarządzania oświatą oraz edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną. Od 2015 roku pracuje z dziećmi jako nauczyciel logopeda w placówkach oświatowych. Od 2019 roku prowadzi także terapie pedagogiczne.

Wyjaśnienia eksperta.

„Umiejętność przepraszania wiąże się z pokorą, współczuciem i wykazaniem skruchy. Czy da się oswoić słowo »przepraszam«, tak aby stało się codziennością w życiu naszych małych pociech? Zanim zaczniesz strofować malucha za to, że nie przeprasza, upewnij się, że rozumie znaczenie tego słowa. Wytłumacz mu spokojnie, w jakich sytuacjach się go używa, a potem podaj parę przykładów adekwatnych do wieku swojej pociechy. Dzieci wiedzą, że przeprasza się za złe zachowanie, ale skąd mają wiedzieć, co się do niego zalicza? Pokaż różnice na podstawie prostych przeciwieństw. Upewnij się, że dziecko wie, że każdy przypadek zranienia drugiej osoby (nawet niechcąco) wymaga przeprosin. Ważne jest jednak, abyśmy nie zmuszali dziecka do przeprosin – musi samo podjąć decyzję, a my możemy mu tylko pomóc w zrozumieniu tego, jak postąpiło. Można spróbować odwrócić tę sytuację, pytając: »A jeśli tobie ktoś by powiedział albo zrobił coś przykrego, czy byłoby ci z tym dobrze? Jeżeli nie, to dlaczego?«. Zanim dojdzie do przeprosin, daj dziecku chwilę na ochłonięcie i zrozumienie sytuacji. Nasza pociecha może odebrać wymuszone przeprosiny jako część kary, a »magicznych« słów nie wypowiada się przecież za karę. Przepraszanie często kojarzy się ze słabością. Niesłusznie, bo umiejętność przyznania się do błędu to cecha ludzi mądrych i odważnych. Ważne, żeby dziecko o tym wiedziało!” – Alicja Sitek

Artykuł Alicja Sitek – ekspert w książce Przygody Fenka. Przepraszam pochodzi z serwisu Fenek.

Diana Szpoton – ekspert w książce Przygody Fenka. Proszę

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 16:56:00 +0000

Diana Szpoton

– psycholog dzieci i młodzieży, w trakcie zdobywania certyfikatu psychoterapeuty i doradcy systemowego. Od 2013 roku pracuje jako psycholog szkolny, wspierając rozwój dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną i autyzmem. Założyła Gabinet psychologiczno-terapeutyczny Diana Szpoton (www.facebook.com/PsychologSzpoton), w którym prowadzi indywidualną i grupową terapię psychologiczną dla dzieci i młodzieży, terapię rodzinną oraz trening umiejętności społecznych. Współpracuje z Powiatowym Centrum Opieki i Wychowania w Lubinie.

Wyjaśnienia eksperta.

„Posługiwanie się słowami: »proszę«, »dziękuję« i »przepraszam« jest ważną umiejętnością społeczną. Zanim zaczniesz uczyć swoje dziecko tych zwrotów, zastanów się, jak często sam ich używasz. Dziecko od dnia narodzin obserwuje opiekuna. Rodzic staje się pierwszym i podstawowym modelem, od którego maluch uczy się nowych zachowań. Chcąc nauczyć dziecko mówienia »proszę«, powinno się używać tego słowa w kontakcie z nim oraz w rozmowie z innymi osobami. Wypowiadaj je głośno i wyraźnie, a także we właściwych momentach – na przykład przykrywając maluszka kocykiem lub prosząc go o wykonanie jakiegoś zadania. Dziecko w zupełnie naturalny sposób przyswaja wyrażenia, którymi posługuje się rodzic. Naukę można rozpocząć już od pierwszych dni życia. Z dziećmi w wieku przedszkolnym możemy rozmawiać, śpiewać piosenki albo czytać wierszyki na temat kultury osobistej. Ucząc dziecko nowych umiejętności, pamiętajmy, że pożądane zachowania możemy wzmacniać naszą uwagą i pochwałą. Przykładowo kiedy dziecko użyje słowa »proszę«, możesz je pochwalić: »Widzę, że pamiętasz o tym magicznym słowie. Brawo!«. – Diana Szpoton

Artykuł Diana Szpoton – ekspert w książce Przygody Fenka. Proszę pochodzi z serwisu Fenek.

Marta Puterla – ekspert w książce Przygody Fenka. Duma.

Fenek — Wed, 07 Apr 2021 14:55:00 +0000

Marta Puterla

– psycholog, terapeutka wczesnego wspomagania rozwoju dzieci, certyfikowany edukator Pozytywnej Dyscypliny. Na co dzień wspiera maluchy w funkcjonowaniu w placówkach przedszkolnych (tradycyjnych i montessoriańskich) oraz towarzyszy rodzicom w wyzwaniach wychowawczych. Zwolenniczka pedagogiki Jespera Juula, ale i fanka André Sterna. Wieczna studentka, aktualnie Stosowanej Analizy Zachowania na Uniwersytecie SWPS. Prywatnie mama Natalki i Pawełka.

Wyjaśnienia eksperta.

„W rozwijaniu poczucia własnej wartości u dzieci szczególne znaczenie ma docenianie wysiłku i trudu, jaki nasze pociechy podejmują, a nie samego rezultatu. Zachęcam do przedstawiania tego najmłodszym w następujący sposób: Czasami jest tak, że bardzo chcesz coś osiągnąć, np. zbudować wysoką wieżę z klocków. Bardzo się starasz i wkładasz w to dużo pracy. Gdy już ci się uda i wszyscy cię chwalą, czujesz się wyjątkowo! Możesz mieć nawet wrażenie, że Twoje ciało rośnie i stajesz się coraz większy. Dzieje się tak, bo jesteś z siebie dumny! Równie często zdarza się jednak, że mimo że bardzo się starasz, to część Twojej budowli się popsuje albo nie uda się tak, jak sobie wymarzyłeś. A byłeś już tak blisko… W takiej sytuacji prawdopodobnie odczuwasz różne emocje: smutek – bo nie wszystko poszło po Twojej myśli, żal – bo tak bardzo się starałeś, ale i dumę – ta wieża była przecież wyższa od poprzedniej, ułożyłeś ją szybciej i sprawniej. Byłeś bardzo wytrwały. Brawo! Duma jest zazwyczaj przyjemnym uczuciem: pomaga Ci zobaczyć to, że jesteś w czymś bardzo dobry. Im częściej podejmujesz jakąś czynność, tym lepiej Ci ona wychodzi. A gdy zdarza się, że masz z czymś kłopot, warto poprosić o pomoc. Czasami potrzebujemy większego wsparcia, ale często nawet drobne wskazówki wystarczą nam, żeby resztę zadania wykonać samodzielnie – i wtedy także jesteśmy z siebie bardzo dumni. Zresztą… budowanie wieży z pomocą rodziców bądź przyjaciół to również świetna zabawa!” – Marta Puterla

Artykuł Marta Puterla – ekspert w książce Przygody Fenka. Duma. pochodzi z serwisu Fenek.